Eetstoornissen

Poolseweg 190, Breda

"Hallo, ik zal me even voorstellen. Ik ben Joney, 23 jaar en ben in januari gestart met mijn behandeling voor Anorexia Nervosa bij GGz Breburg in Breda. Ik schrijf dit artikel voor alle meisjes, jongens, naasten, familie en mezelf die kampen met de ziekte van anorexia.

Zoals velen weten is het een ziekte die te maken heeft met gewicht, afvallen, gezond leven en de controle hebben over jezelf. Wat mensen vaak niet weten is dat er verschillende levels zijn van anorexia. Het gaat niet altijd over een bepaald gewicht of over manieren om zo weinig mogelijk voedingsstoffen binnen te krijgen. Maar voor mij persoonlijk is het ziektebeeld van anorexia nervosa : dat de ziekte je volledig in de macht heeft. En alles eromheen nog maar een bijzaak is.

Mijn anorexia bestaat al zo’n 10 jaar maar echt uitgesproken naar mijn familie bestaat hij al 5 jaar. Ik ben zo’n 5 jaar particulier in behandeling geweest totdat ik zelf begon te merken dat ik het niet meer aankon en aan mijn ziekte onderdoor ging. Na veel gesprekken met mijn vorige psycholoog en op advies van haar heb ik me ingeschreven bij het GGz Breburg in Breda voor een intensieve dagbehandeling.

Mijn behandeling verliep zeker vanaf het begin niet vlekkeloos. Na mijn tweede dag kreeg ik te horen dat mijn opa op sterven lag. En twijfelde ik er niet over om naar huis te gaan en alle laatste momenten met mijn lieve opa door te brengen. Ik was heel close met mijn opa en kon ik niet goed omgaan met de emoties die boven kwamen. Zo zag ik mijn gewicht ook steeds verder weg zakken, maar deed ik een belofte aan mijn opa dat ik terug zou gaan naar Breda. Hoe moeilijk het ook zou worden.

Tweede poging! Het begin was heel moeilijk. Ik wilde maar niet inzien dat ik hier echt thuis hoorde. Dat ik echt zo ziek was zoals anderen mij zagen. Ik zat nog vol met ontkenning, ook al merkte ik wel aan mijn lichaam dat het niet verder kon. Maar je staat versteld hoe sterk een geest is.

De weken en de maanden verstreken. Met de vele gesprekken / therapieën die ik dag in dag uit kreeg werd mijn ziektebeeld beetje bij beetje zichtbaarder voor mezelf. En werkte ik hard aan mijn herstel. Nummer 1 in de eerste paar maanden was het doel mijn gewicht hoger te krijgen. Nadat mijn gewicht langzaamaan hoger werd kon ik gaan werken aan Nummer 2. Dieper in op mijn anorexia en waarom ik hem nodig heb om te kunnen ‘leven’. Dit schrijf ik tussen haakjes, omdat ik met een ‘terug blik’ helemaal geen leven heb gehad in die tijd.

Het voelt als eerste ook niet helemaal als iets van jezelf. Het was voor mij ‘gewoon normaal’..

Nadat een aantal maanden voorbij vlogen (wat ik nooit gedacht had) komen alle opgekropte emoties omhoog. Mijn overlevingstechniek zoals ik het zelf altijd genoemd had, was om altijd maar te lachen en te zeggen dat het goed ging. Want als je dat blijft zeggen ga je het vanzelf ook geloven en je hoopt je omgeving ook.
Maar wat mijn redding is geweest bij het GGZ is dat de verpleegkundige en therapeuten er dwars doorheen prikte. Het voelde heel eng om in 1 keer je opgebouwde schild (zeg maar gerust masker) doormidden te zien breken en al maar te moeten huilen. Maar zoals ik het nu zie, is dit mijn redding geweest! Stukje bij beetje vond ik mezelf wat meer terug. En de dingen waar ik voor stond.

Je voelt je heel kwetsbaar, verdrietig, radeloos, boos op jezelf maar ook weer heel sterk. Want je gaat het aan! Je wilt leven en genieten. En daarvoor moet je eerst een hele strijd leveren.

Het is heel persoonlijk wat voor soort behandeling je nodig hebt. Maar dit is de juiste voor mij geweest. Het intensieve, de lieve zorgen (want die had ik voor mezelf niet), de gesprekken, de mede cliënten en alle lieve begeleiders hebben mij er doorgetrokken en mijn vechtlust weer terug weten te toveren.

Ik ben op het moment weer zelfstandig aan mijn herstel aan het werken met mijn blik gericht op alles wat ik bij het GGZ geleerd heb. Ik moet eerlijk bekennen, het is niet altijd even makkelijk. En ik weet dat het altijd een deel van mij zal blijven en waar ik op voor uit moet kijken. Maar het beheersen van mijn leven is al een stukje minder. Nu is het meer gericht op mijn herstel.

Ik kijk nu met meer vertrouwen naar de toekomst en ben trots op waar ik nu sta!!

Leef vandaag, en laat de zorgen maar voor morgen."